Türk resim sanatında kendine özgü diliyle öne çıkan naif ressam Hüseyin Yüce, vefatının yıl dönümünde sanatı, yaşam öyküsü ve bıraktığı izlerle yeniden gündeme geliyor. 1928 yılında Kütahya’nın Güveççi köyünde doğan Hüseyin Yüce, akademik bir sanat eğitimi almadan, tamamen kendi çabası ve sezgisel bakışıyla resim dünyasında güçlü bir yer edindi. Anadolu’nun sade yaşamını tuvaline taşıyan sanatçı, naif resim geleneğinin Türkiye’deki önemli temsilcileri arasında gösteriliyor.
Okuma yazmayı devletin açtığı gece kurslarında öğrenen Hüseyin Yüce, çocukluk yıllarında köy imamının aynı zamanda hattat olması sayesinde estetikle erken yaşta tanıştı. Hat sanatına duyduğu ilgi, sanatçının çizgiye ve kompozisyona olan yaklaşımını derinden etkiledi. Görsel algısının temelleri bu dönemde atılan Yüce için resim, zamanla bir ifade biçimine dönüştü.
Sanatçının hayatındaki önemli kırılma noktalarından biri ise ressam Necati Astarcıoğlu ile tanışması oldu. Bu karşılaşma, Yüce’nin resme daha fazla yoğunlaşmasını sağladı. İlk dönem çalışmalarını hayvan kıllarından yaptığı ilkel fırçalarla üreten sanatçı, yokluk içinde ama güçlü bir üretim iradesiyle resim yapmayı sürdürdü.
Kütahya Devlet Güzel Sanatlar Galerisi Müdürü Cavit Atmaca ve ressam M. Sabri Tezcan’ın teşvikleriyle yağlı boya ve bez tuvalle çalışmaya başlayan Hüseyin Yüce, köy öğretmeni Ali Bey’in desteğiyle 1965 yılında Kütahya Güzel Sanatlar Galerisi’nde ilk kişisel sergisini açtı. Bu sergi, sanatçının yerelden ulusala uzanan yolculuğunun ilk önemli adımı oldu.
İkinci kişisel sergisini 1968 yılında Ankara’da gerçekleştiren Yüce, bu sergiler sayesinde sanat çevrelerinin dikkatini çekti. Naif anlatımı, doğayla kurduğu içten ilişki ve akademik kalıpların dışında kalan üslubu, onu kısa sürede farklı bir noktaya taşıdı.
Hüseyin Yüce, sanat yaşamı boyunca ağırlıklı olarak doğa temalarını ele aldı. Sessiz köy evleri, ağaçlar, tepeler ve yalın manzaralar, onun resimlerinin temel unsurları oldu. İnsan ve hayvan figürlerini sınırlı biçimde kullanan sanatçı, doğayı sade, dingin ve içten bir anlatımla tuvale yansıttı. Bu yaklaşım, Yüce’nin naif resim anlayışının en belirgin özelliklerinden biri olarak kabul ediliyor.
Akademik kurallardan bağımsız bir çizgide ilerleyen sanatçı, eserlerinde sezgiye ve samimiyete öncelik verdi. Resimleri, izleyiciye gösterişli bir anlatım sunmak yerine, huzurlu bir bakış açısı kazandırdı.
Sanat yaşamı boyunca Türkiye genelinde yaklaşık 30 kişisel sergi açan Hüseyin Yüce, çok sayıda karma sergide de yer aldı. 1970’li yıllardan sonra özel galerilerde düzenlenen sergilerle daha geniş sanat çevrelerine ulaştı. Eserleri bugün başta Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi olmak üzere çeşitli müze ve özel koleksiyonlarda bulunuyor.
Devlet Resim ve Heykel Yarışmaları’nda iki kez başarı ödülü alan Yüce, 1997 yılında İstanbul TÜYAP tarafından verilen 10 başarı ödülünden birine layık görüldü. Sanatçının eserlerinin önemli bir bölümü Gülsüm Güral Müzesi’nde sanatseverlerle buluşmaya devam ediyor.
Naif resim alanında Türkiye’yi yurt dışında temsil eden isimlerden biri olan Hüseyin Yüce, Fransa, Macaristan, Çekoslovakya, Hindistan, Monaco, Romanya, Mısır, Finlandiya ve İngiltere’de sergiler açtı. Bu sergiler, sanatçının uluslararası alanda da tanınmasını sağladı ve Anadolu’dan çıkan bir sanatçının evrensel bir dil kurabileceğini gösterdi.
06 Şubat 2015 tarihinde hayatını kaybeden Hüseyin Yüce, küçük bir köyde başlayan sanat yolculuğuyla naif resim geleneği içinde kalıcı bir iz bıraktı. Bugün eserleri, hem Türkiye’de hem de dünyanın farklı ülkelerinde sanatseverlerin ilgisini çekmeyi sürdürüyor.
